Έφεδρος Ανθυπολοχαγος Ηλίας Γιαννακακος,για τον παππού μου.

28 Οκτωβρίου 1940- 28 Οκτωβρίου 2018

Πριν μερικές μέρες μίλαγα με ένα μαθητή μου πιτσιρικά 18 ετών και με ρώταγε αν έχουμε μάθημα τώρα που μεθαύριο είναι μια εορτή, του λέω ποια εορτή, να μου λέει που κάνουμε παρέλαση, του λέω αναφέρεσαι στην Εθνική επέτειο του 40’, ναι την 28 Οκτώβριου μου λέει. Του λέω ξέρεις τι εορτή είναι αυτή, ε μου λέει κάποιον πολεμήσαμε δεν ξέρω ακριβώς.

Η αλλοίωση είναι εδώ και σε μερικά χρόνια θα είναι ολοκληρωτική.

Η εθνική εορτή είναι μια εορτή όχι για την απελευθέρωση, ούτε μόνο για το ΟΧΙ του Μεταξά, αλλά κυρίως είναι για όλους τους υγιείς ψυχικά και σωματικά, πνευματικούς άντρες που αποφάσισαν να κάνουν το αναμενόμενο να υπερασπιστούν την Πατρώα Γη από κάθε κατακτητή.

Μέσα από Ιστορίες μικρές και μεγάλες, προσωπικές, οικογενειακές θα πρέπει να σώσουμε την μνήμη τους και την Ιστορία τους, θα πρέπει να κάνουμε τα παιδιά μας να θαμάζουν τους παππούδες τους και τους προπάππους τους και να τους λέμε την Ιστορία τους.

Ο παππούς μου ο Ηλίας Γιαννακάκος, Μανιάτης ο πατέρας της μάνας μου ήταν ένας τέτοιος άντρας και όμως κανείς δεν ξέρει τίποτα για αυτόν.

Ο παππούς μου ήταν έφεδρος Ανθυπολοχαγός του Πεζικού κατά την διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, ένας άντρας γενναίος σαν λιοντάρι, σκληρός σαν πέτρα ,δίκαιος σαν δικαστής και ευαίσθητος σαν μικρό παιδί.

Ένας στρατιώτης που πολέμησε σε όλα τα μέτωπα, Αλβανία και Κρήτη τιμήθηκε με χρυσό αριστείο ανδρείας για την μάχη της Κρήτης με τους γερμανούς αλεξιπτωτιστές.

Παραθέτω ένα κείμενο από την έκθεση του Λοχαγού του Πεζικού Συλαμιανακη Γεωργίου που προτείνει τον Παππού μου για το χρυσό αριστείο ανδρείας και επίσης συνημμένο παραθέτω σε φωτογραφία το πρωτότυπο.

«Κατά τας επιχειρήσεις εναντίον των Αλεξιπτωτιστών την 20 Μαΐου 1941 επεδείξατο ούτος πρωτοβουλίαν και δράσιν ου τυχούσαν δι’ έφεδρον αξιωματικον.

Επί κεφαλής πάντοτε των τμημάτων του κατά τας σκληράς αυτάς μάχας ενεψύχωνε τους στρατιώτας του αποκρούσας απάσας τας επιθέσεις του εχθρού και επενεγκών σοβαράς απωλείαςαυτώ. Εις τον αγώνα τούτον,τον ιδιοτύπως όπως και σκληρόν, τον άνευ προηγουμένου, εις την σώμα προς σώμα πάλην επί του πεδίου της τιμής και του καθήκοντος δια του ηρωισμού του, της αυτοθυσίας του και του παραδείγματος του απέκρουσε απάσας τας προσβολάς του εχθρού, εκμηδένισε τούτον και συλλαβών τους πρώτους αιχμαλώτους Γερμανούς»

Ο παππούς τα έδωσε όλα στην πατρίδα το κορμί του, τον αδελφό του που πέθανε στην Αλβανία, έδωσε τρία παιδιά στο έθνος και πάλεψε μέχρι τελευταία ρανίδος του αίματος του.

Δεν τον γνώρισα όπως έπρεπε ήμουν μωρό όταν τον πήρε η βρωμερή αρρώστια αλλά τους ήρωες πρέπει να τους τιμούμε, γιατί αυτός και όλοι όσοι πολέμησαν και πέθαναν στο πλευρό του ήταν οι πραγματικοί ήρωες,και όχι τα άρρωστα πρότυπα  του τωρινού κόσμου.

Μέσω αυτού θα μάθουν τα παιδιά μου ποιος ήταν ο προπάππους τους και για την Εθνική εορτή μας, για τους ήρωες,τον πόλεμο ,την αγάπη για την φυλή και την Πατρίδα.

Είμαι πιο πάνω από περήφανος που στο αίμα μου κυλά το αίμα του.

Παραθέτω σαν αρχείο το αντίγραφο της έκθεσης και για την μάχη της Κρήτης αλλά και της Αλβανίας που οι ανώτεροι του τον εξυμνούν, παραθέτω το απολυτήριο όταν διετάχθη να παραδοθεί στον γερμανικό στρατό. Τα μετάλλια του και ό,τι άλλο είχαμε οικογενειακώς χάθηκαν σε μια φωτιά.

Επίσης σηκώνω μια φωτογραφία του με την γιαγιά μου Ελευθερία.

Ζητώ το Έθνος και οι Ήρωες του

.